Yaz

Geçen yaz bi arkadaşımla mevsimlerden bahsediyoduk. Ben yaz’ı o ise kışı savunuyodu. “Niye” dedim kıza “Niye kışı daha çok seviyim ki. Bak yaz ne güzel. Güneş. Ve insanlar hep dinç.”

O ise bana dedi ki “Aksine kış daha güzel, soğuk her zaman diri tutar insanı”

O an dediğini haklı buldum kışı sevmeye hazırladım kendimi. Sevdim de.  Ama yine yaza geldiğimizde gördüm ki yaz daha güzel. 

Bu yüzden şimdi biriniz zamanı durdurabilir mi acaba? Hiç kış gelmese?

Kış çok hüzünlü çok kasvetli. Kış demek erken karanlık demek. Hep karanlık demek. Hüzünlü değilse bile insan, hüzün bulması için yeterli bi sebep demek. Ama yaz öyle mi? Üzgün olsanız bile güneşe bakıp gülebiliyosunuz. Güneş  adeta bize gülümsüyo.

Ve inanın mutluluk bizi soğuktan daha diri tutar.

“ Boşluk ”

İlk bloğuma pıtır pıtır, heyecanlı, umut dolu başlayamicam sanırım. Çünkü bi boşluktayım. Öylesine bi boşluktayım ki şu bilgisayar oyunlarında haritanın en ortasına bırakılır ya karakter, onun gibiyim. Kimseden yardım gelmicek gibi. Dışardaki mevsim yaz ama içimdeki mevsim hala sonbahar gibi. Karamsar, düzelmeyen, düzeltilemeyen. Gittikçe büyüyen.. Beni bu boşluktan kurtarıcak tek şey ümit. Ve bi yerlerde gizli. Bunu biliyorum, bunun farkındayım. Ama bu zihnime anlatmak oldukça güç. Uygulamaya geçirmek oldukça güç.

Kitap okumaya çalışıyorum bu ara, bitiremediğim dizilerimi izlemeye çalışıyorum. Ama hiçbirine de yetişemiyorum gibi hissediyorum. Yapılması gereken çok şey ama istek yok gibi. Bunları yapmaya zaman hem var hem yok gibi. Sanırım üniversite sınavından beri yer etti bu bende. Sanırım hala sınavın boşluğundayım. Kafamı dağıtma çabasına girdiğinizde siz napardınız? Ben bunların yanında ufak ufak da çizimler yapıyorum. Tasarlamak, çizmek veya karalamak. Bunlar kafamı dağıtmaya yeten şeyler. Ha bi de bunları gerçekleştirirken genellikle Aerosmith veya Teoman falan dinliyorum. Sanırım bu postumda bu kadar karamsarlık yeterli. Postumu sonlandırıyorum. Diğer postumda görüşmek üzere!