y i r m i b e ş

Artık senede 1, belki 2 blog yazdığım zamanlardayım biir süredir.
22'den beri kendimi hiç eskisi kadar genç* hissetmediğim bir üzüntüdeyim.

Büyüyorum.

5 sene önce yulafa saman olarak bakarken, şimdi haftada en az 1 kere yemeye çalışıyorum.
Yeşilçay içiyorum, milkshakeler içmek varken.
Öneliklerimi değiştiriyorum, yürüyüş yapmak normalde anlamsız gelirken her adımımı belirli tempoya tutturuyorum.
Normal*leşiyorum, normal çizgim bile farklıyken.

-Just for now-

-biliyorum, kişisel gelişim kitabından fırlamış gibi duracak ama, ben son senelerde en çok kendime şefkat gösterebilmeyi öğrendim. Yeri geldi kendime acıdım, yeri geldi kendime sarıldım*

Re-again

HIMYM..

Kaç kez izledim, kaç kez 9 sezonu yeniden bitirdim sayamadım.

Baş karakterlerle o kadar bağ kurdum ki onların ölebileceğini bile düşünmedim çok uzunca bir süre. Bir gün Mac Laren's'ta buluşma ümidi kurdum, sonra stüdyo olduğunu öğrenip hayalimi yıktım.

O genç, enerjik, umutsuz, heyecanlı; yani hayatın her anında olabilecekleri hallerini yansıttıkları yüzleri artık yok. Kaz ayakları oluşmuş, saçları beyazlamış, sakalları beyazlamış.. Nerdeyse Ted amca diyeceğin yaşa gelmişler. 

Ama onların dizideki o hallerini görüyorsun ya yeniden, sanki hep 2012’deymişsin gibi, üstünden 7 yıl geçmemiş gibi. Allyson Hannigan’ın 2 çocuğu yokmuş gibi. Barney’in kocasıyla olan bir fotoğrafın yüzündeki kırışıklıklar hiç oluşmamış gibi. 

Keşke hep, hep hayatın belli noktalarında pause-save butonumuz olsa da şöyle anıları kaydedip yer yer baksak hafızamızda. Ama durmuyo ki işte, elinde olmayan bir akış var. Sadece kendini kaptırmak zorunda olduğun,yer yer yönünü değiştirdiğin ama hiç durduramadığın o akış. Sonunu kabullenmeme şansın da yok. “Ne diceksin? Hayır ben ölimcem hadi bakalım” mı diyeceksin? Şunu kabullenmeme şansımız olsa, birileri bize bu zamana kadar ölüm hakkında bildiklerimizin yanlış olduğunu söylese işte keşke. Onlar hep bi yerlerde duruyolar ama sadece başka bi boyutta deseler. İspatlansa..

Evet korkuyorum şu sıra, boşluğum*dandır belki endişem. Yerine dolduracak bir düşünce bulamadığımdan henüz..