Artık senede 1, belki 2 blog yazdığım zamanlardayım biir süredir.
22'den beri kendimi hiç eskisi kadar genç* hissetmediğim bir üzüntüdeyim.
Büyüyorum.
5 sene önce yulafa saman olarak bakarken, şimdi haftada en az 1 kere yemeye çalışıyorum.
Yeşilçay içiyorum, milkshakeler içmek varken.
Öneliklerimi değiştiriyorum, yürüyüş yapmak normalde anlamsız gelirken her adımımı belirli tempoya tutturuyorum.
Normal*leşiyorum, normal çizgim bile farklıyken.
-Just for now-
-biliyorum, kişisel gelişim kitabından fırlamış gibi duracak ama, ben son senelerde en çok kendime şefkat gösterebilmeyi öğrendim. Yeri geldi kendime acıdım, yeri geldi kendime sarıldım*
