***sekiz

Bu sene, yeni yıldan hiçbir şey beklemiyorum.

2016’dan bir mezuniyet bekliyordum,

2017’de bir iş.

2012’de ilk bağımsızlığım ve yine mezuniyet.

Ama 2018?

2018’den kocca bir hiç bekliyorum. Bana vermeyeceği şeyler için kızgın değilim ama bi şey versin diye de beklemiyorum işte.

Geçen sene yeni yıla merakım 70% seviyesindeyken, bu yıl 20%’ye bile zar zor geliyor.
Artık büyüdüm mü?

Belki de çok güzel geçecek, daha da bağımsız olacağım ama yeni yılda..

Yine de bana üzüntüyü anımsatıyorsun 2018.

Belki de bu sebeple,

Tek beklentim kendimden: "Bu sene iyi bir insan olmak istiyorum."

İyi, hesapsız, ağrısız.

Nereye Gider Bu Yol?

Kime anlatsam, kimle duygumu paylaşsam boş boş bakıyor.

Kimisi zaten dinlemiyor, kimisi dinledikten sonra kendi kafasındaki başlığı konuşuyor. Kendi boşluğunu dolduruyor. Oysaki dinlese zaten ben de ona öneride bulunacağım ama nasıl davranırsam davranayım boşa çıkacağını biliyorum. Denizde boşuna çabalayan amatör yüzücüler gibi.

Bu cümlenin devamında "ama ben iyi bir yüzücü olacağım" diye devam etmeyeceğim. Çünkü ben o dalgalarda yüzen biri olmak istemiyorum. Ben olsam olsam bir deniz feneri olurum, kendi dışında her yeri aydınlatan.