Cam kenarında bi yolculuk hayat. Bazen cam kenarı kadar yalnız olmak.
Peki ama şu kısa yolculukta neden bu kadar net konuşur insan? Neden her şeyin güvencesi var gibi davranır? Bu dostluklar, arkadaşlıklar. Bu aşklar. Nerden bilebilir insan her daim sürceğini. Ama aldanır dimi, geniş düşünemez çünkü insan. Her şey kalıcıymış gibi gelir. Ama bi kere başına geldi mi o zaman yanar işte ağzı. Hani derler ya "bir musibet bin nasihatten iyidir" gerçekten de öyledir. Ha bi de "büyük lokma yut büyük söz söyleme" vardır ki atasözlerinin en anlamlısı odur benim gözümde.
Bu kadar net konuşmamalı insan, evet net davranmalı davranışlarıyla, ama net konuşmamalı. Çünkü 'o yapmaz' dersin yapar, 'Ben düşmem' dersin düşersin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder