Tutku(n)

Herkesin bi tutkusu vardı. Herkesin. Kimisi baykuşa tutkuluydu, kimisi kitaplara. Kimisi delicesine filmlere. Peki ben? Peki sen? Nerdeydim ben? Nerden geldim ben? Benim tutkunu olduğum şeyler böylesi görsele dayalı değildi ki ama.

Düşünmeye tutkundum ben mesela. Hayrandım denize. Hayrandım, alıp başımı gitmelere. Denizle konuşmaya. Okul çıkışlarımda kendimi denizle başbaşa görmeye tutkundum mesela. Hasret kalamazdım denize, kahveye.

Çok somutlaştıracaksam illa tutkuyu, kahveye tutkundum mesela. Hem de nası. Ama kahve konusundaki en büyük tutkum, farklı farklı kahveler denemekti. Yani yine öylesi somut bir durum yoktu aslında. Benim tutkularım hep duygulardı, aşikar. Keza bu iki örnekte de bunu gördük.

Duygulara, hissetmelere doyamıyorum ben.

Deniz konusunu somutlaştıracaksak bu kez de, maviye tutkuluyum diyebilirdim. Alabildiğine mavi. Her tonuyla, saflığıyla bazense. Ama son zamanlarda o kadar çok 'mavici' çıktı ki.. Edebiyattaki mavicilerin gerçek anlamda kimler olduğunu bilmeyenler o kadar çok 'maviyle' ilgili şiir paylaşır oldu ki. Ha bi de bunu alıntı yapmadan kullananlar oldu, kendi sözleriymiş gibi sanki. Yani daha Ece Ayhan'ın erkek olduğunu bilmeyenler, mavici çıktı başımıza. Bu da başka bir tartışma konusuna girer ya, neyse diyelim. Demem o ki ahval, tekdüze bi hal almaya başladı. O yüzden şu sıra "mavi tutkunuyum" demek bana "ben pop seviyorom" demekle eş değer geliyo. İşbu yüzden paragrafın ilk cümlesinde "diyebilirdim" dedim. Kırdıysam, üzgünüm pop severler.

Karikatürler var bi de mesela. Ne çok severim. Çokça severim. Ama tutup da her yeri karikatürle donatmam. Ama toplumda, karikatürleri anmayı severim. Yiğit Özgürcüyseniz hele, bilirsiniz toplumda çok malzeme çıkar. 'Yabıjtır' derim mesela, 'beyle' derim, "nögötöf ölöktörök ölöyöröm" derim. Yaşarım yani karikatürü.

Güneş mesela. Herkesin yüzünü çevirdiği anda benim yüzümü döndüğüm.. Yüzümü, içimi ısıtan o mükemmel ateş parçası. Tutkum, içime bıraktığı o sıcaklığı işte. Tutkum, sıcaklığı hissetmek.

Bi de ben bi şeyin tutkunuysam onu somut olarak dozunda bırakıyorum hep, farkettim de. Bıkarım çünkü. Bu kadar somut olursa bıkardım, biliyodum. Azalan verimler kanunu söz konusu çünkü. Tez ayrılık meselesi anlayacağın. Futbol mesela. Çok severim. Ama çocukken her yere futbol topu stickerı yapıştırmak hoş olur muydu?  Yada şimdilerde futbol topu olan tişörtler giyseydim mesela?
I ıh. Olmaz.
Diyorum ya,
 benim tutkunu olduğum şeyler duygulardı. Hissetmelerdi. Bi futbol maçı izlerken hissettiğim o şey. İşte benim tutkum. Veya denizi bulduğumda içimdeki o duygu. Yeni bi kahve deneyimlediğimde bende bıraktığı o tat.. İşte bendeki tutkular.

Bi de 'tutku'yla ilgili değinmek istediğim bir nokta daha var ki o da şudur; aslına bakarsan bu tutku halleri öyle zorlamayla da olmaz ki. İçinde varsa, çıkar ortaya. Yani Sokrates'in deyimiyle doğurtmayla. Bu kez bilgiyi çıkartmıyodu evet, ama içinde olanı doğurtuyodu şüphesiz.

Post, kendi iç aydınlanmamın size yansıyan küçük bi kısmıydı sadece. "Anladım ki" , "farkettim de" demelerimin de nedeni budur. Bu kız manyak mı demeyesiniz yani.. Kendi kendime soruyodum çünkü bi süredir. Kendimi, somut şeylere tutkun olmaya zorluyo gibiydim adeta. Belki de bu zorlamalarım bi süre daha devam edicek, bilmiyorum.
Ama bu 'aydınlanma'nın ürünü olarak anladım ki tutkular somut olmak zorunda değil!

Tutkular, herkese gösterilmek zorunda değil!

Not: *Postta "somut" ibaresini resmen gözünüze gözünüze soktum, mesaj açık. 7 kez kullanmışım, bir de üstüne saydım. Saygılar.

Kaybetme/Kaybolma Halleri

Bi ilişkiye girdiğinde yok "ben değişmem" , "neysem oyum" gibi cümleler ne demektir lan? Nası yani değişmem?! Hayatta en sevdiğin adam/kadın için değişmicem nedir ya! Ölçüsü olacak tabiki. Tabiki değişiceksin arkadaş! Yontucak seni, yontulcaksın. Yeri gelicek sen de onu yontucaksın. Strateji oyunu oynar gibi yapmicaksın ama bunu. Satranç oynar gibi değil bu işler. "Şöyle yaparsam böyle olur, bi dahaki hamlesinde bunu yapar" dersen kaybedenlerden olursun, tut bunu zihninde. Farkında olmicaksın bile iki tarafın da yontulduğunun. Zamanla olur o işler. Armutun zamanla olgunlaşması kaçınılmazsa senin de yontulman kaçınılmaz olacak. "Evet" diceksin, "olurum."
Zorlanıcaksın. Kaçarı yok, aşikar. Ama olacak arkadaş. Yontulmak zor eylemdir. Acılıdır. Bıçağı nası keskinse heykeltraşın, karşıdakinin hareketleri/tepkisi de o kadar keskin olabilir. Ama ortaya çıkan eser muazzamdır öyle değil mi? Uzun uzadıya bakar durursun. Bakarsın kendine, değişimini izlersin. Kolay ortaya çıktı zannederler. Ama görmezler ayrıntıları, zorlukları. Bi bakışta anlayamazlar öylece. Hele ki değişimin ne olduğunu bilmeyenler, işin büyüsünü hiçbi zaman anlayamazlar, anlayamicaklar. Zaman gerektirir çünkü, çaba gerektirir. Fedakarlıklar gerektirir yeri geldiğinde..

Tarumar olacaksın, tarumar olacak o da. Tutturacaksın ama ölçüyü, kaçırmayacaksın.
Bakıcaksın arkanda neleri bıraktığına. Onlayken hissettiğin mutluluk var ya.. O pes ettirmicek seni hiç. Avuçların onun avuçlarının yanında küçücük kalır da aptal bi gülümseme yayılır ya yüzüne.. Veya sadece yüzüne bakarsın ya öylece, konuşmadan. Ama "hayatımdasın iyiki" dercesine. O anları unutmicaksın işte, o gülümsemeyi hiç unutmicaksın.
Her zorlukta, her rampada.
Eğimler olacak. Çıkılması zor eğimler. Nefes nefese kalcan, nefesin yetmicek belki de. Yorulcan. Takatim kalmadı dicen belki de. Ama olmaz işte, demiceksin. Dersen pes edersin. 
Yani başa dönersek:
kaybedenlerden olursun yine.
Onu düşündüğünde kaybol kendi zihninde. Kaybol ama kaybetme. Kaybedenlerden olma. Uzaklaş an'dan sadece zihnine odaklan. Sadece o'na odaklan. Kaybetme bence elinde onca şeyin, kıymet bilmek için zamanın varken. Kalbindeki o tatlı his, "midendeki o kelebekler" varken. O mutluluğu parmak uçlarından beyin kıvrımlarına kadar hissediyosan şayet, bırakıp da kaybedenlerden olma..

Diğerlerinin Doğruları

Dünyada ölceğinin farkında olan yegane canlı insan. Ve ölceğini bile bile zamanı kaliteli kullanamayan yine insan. Bazen sen bazen ben. Pir-u pak değiliz hiçbirimiz evet kabul. Ama farkettiğimizde biraz geç oluyo sanki.


Önüne geçmediğimiz duygularımız var bi de tüm bunlardan bağımsız. Ama aslında biraz da ilişkili. Çünkü bu duygular yüzünden üzüntüler yaşayabiliyoruz bazen. Ne yapmak gerekli dersen inan ben de bilmiyorum. Çünkü o duygular ki içimizi, kendimizi yiyip bitiriyor. Hani demiştim ya bi önceki postta: "göbek bağının çevresinde". Peki bu duyguların önüne geçince büyümüş mü oluruz olgunlaşmış mı? Ben hala bunun cevabını veremeyenlerdenim.

                                  


Ne yapmalı ne yapmamalı. Yaş sayısal olarak artınca kafa biraz daha karışıyor sanki. Daha doğrusu artık önümüzde çok seçenek olduğu için ne yapıcamızı bilemiyoruz. Örneğin karşımızdakine göre mi yoksa kendi doğrumuzla mı yaklaşmalı bazı durumlara? Tabiki gelen ilk cevap hemen kendi "doğrumuzla" olacak. Ama doğruyu söylemek gerekirse bu hiç samimi bi cevap değil benim için. Gerçek anlamda bi daha düşün. Bu zamana kadar hep mi "kendi" doğrularınla hareket ettin? Kalbin yok mu ki senin? Hep mi lojik hareket ettin dürüst ol? Başkalarının doğrularına da bakmayı denedin mi? Sanırım açık görüş kavramı burada devreye giriyor. Her zaman olamıyoruz açık görüşlü, evet.


İlle başkasının doğrularıyla yaşayın demiyorum. Şüphesiz bu da samimi olmayan bi cevap olur. Peki ama deniyo muyuz? Karşımızda açık bi kapı var şimdi. Peki biz bu kapının diğer tarafından da bakabiliyo muyuz? İşte mutlak soru bu.

Meşakki

Yine kasvetli havalar geldi. Yine rehavet geldi. 
Ve ben, yine olabildiğince kaçmak, uzaklaşmak istiyorum. Olabildiğince yalnız kalmak istiyorum. 

Deniz diplerine dalar, uzun uzadıya bakar susardım. Neredeydim ben? Nerden geldim ben? Hele ki şu içimi yiyip bitiren his nereden gelmekte? Beni saatlerce, günlerce parçalayan o duygu nerden gelip de yerleşirdi içime? Nerden konuverdi tam göbek bağımın çevresine?

Evet tam olarak göbek bağının orda. Ne zaman ki içim içimi yese, tam orada bi kurt beliriverir. Beni yer bitirir. Sevdiklerime zarar gelirse de oluverir bu kurt, veya hoşnut olmadığım bi durumda..
Sakinleşmek, kendini sakinleştirmek ne zor.
O kurta hakim olmak ne zor bilir misin? Sen hissettin mi hiç bu zamana kadar o kurtu? Cidden hissetsen anlardın neyle baş başa olduğumu.

Zor.
Bazı durumlar,
bazı olaylar çok zor.

Anılar Kumbarası

Şu anılarını biriktirmeye üşenen, veya biriktirmeyi sevmeyen insanları ömrüm boyunca anlamicam sanırım. Cidden neden sevmez ki insan? 

Sırf fotoğrafta kötü çıktığı için veya sırf bi sosyal medya aracında paylaşamicağı için fotoğraf çekmeyen, an'ı ölümsüzleştirmeyen tanıdıklarım var benim mesela. Nedir bu hayıflanma ve gösteriş hissi cidden? 

An'ı biriktirmek, hepsine dönüp "aa bu şunu yaptığımız gündü.." diyip mutlu olmak varken bu salak saçma bahaneler ne için acaba?

Hayıflanmayıp, üşenmeyip hem anı yaşamak hem de o anı ölümsüzleştirmek daha akıl kârı bana kalırsa. "Ayh brda sçım çk ktü çkmş" demektense o anları kumbarada biriktirmek, o anlara yeniden bakmak daha mantıklı bana kalırsa.

Sevdiklerin yanındaysa hala, bahaneler üretilmemeli;

sevdiklerin, sevgin ölümsüzleştirilmeli!

Farkındalık Üzerine

Hadi farkındalık üzerine konuşalım bugün.

Neydi farkındalık? Neyin farkına varmaktı? Kelime oyunlarından gidelim hadi. Farkındalık neydi biliyo musun; baktığı her şeyi görebilmekti, baktığının ardını arkasını. Gördüğü o şeyi kabul etmekti. Kulağa çok mu hoş geliyo bu cümleler bilmiyorum ama farkındalık o kadar da güzel bi şey değil aslında. Çünkü çoğu olgunun farkındayken; içinde bulunulan durumun,içinden çıkması daha zordur.

Benim kurabildiğim bu bikaç cümleden sonra bi de Aytuğ Akdoğan'ın Ben Hiçbir Şey adlı kitabından küçük bi alıntı ile post'u tamamlicam.

Post'un sonunda ise asıl şunu düşünmek, düşündürmek gerekli sanırım:

Gerçekten farkında olmalı mı olmamalı mı?

Unutmicaklarım Çekmecesi

Acelemiz var ama neye, nereye? Kime koşuyoruz böyle? Sürekli telaşelerin sonu nereye gitmekte? Her şeyi bırak kenara, memnun musun bu telaşeden? Farkına varman gereken nokta bu. Günde 3 saat uyumak bile yetiyo mu sana? Geri kalan 21 saatini doluca geçirebiliyo musun? Önemli olan bu işte.


Bilinçlen.

Günü kaliteli kullanabilmen önemli olan. İzlediğin diziler, kurduğun cümleler yeterli mi o 21saatin icin? Hangi yeni deneyimi kazandın bugün? Yeni bi dost mu kazandin yoksa yeni bi lezzet mi tattın? Hangi güzel anıyı zihnine kazıdın bi kez daha? Kim kesti bugün nefesini, yada nefesini kesen olaylar yaşadın mı bugüne dair?
Dön buna bak ömrün boyunca.

Hayıflanma.

İstediğin insanla beraber miydin bugün de? O sevdiğin'le yeni yerler gördün mü? Yeni deneyimler keşfettin mi? Beklediğim işte sendin dedin mi? İtiraf ettin mi sevgini içtenliğinle? Karşılığını beklemeden iyilikler yaptın mı? Kendine de zaman ayırdın mı bi yandan?

Dön bak. Sevdiklerine, yapabildiklerine şükret. Zamanı harcama boşa. Dinle, koy zihninin bi kenarına bunları. Zihninin "unutmicaklarim" çekmecesine bi yenisini daha ekle. Üstüne eklediğin diğer yeni anıları da depola.

Hala onlarla beraberken.

Vengo

Vengo bi İspanyol filmi. Benim hep sevdiğimden yani. İçinde öyle tanıdığımız oyuncuların olmadığı gayet eski bi film. Adıyla konusu arasında tam bi bağ kuramadığım filmi İspanyol ateşiyle büründüğü için çok sevdim. Flamenkonun geçtiği her karede içimdeki Akdeniz ateşi daha da kuvvetlendi.

Filmde engelli Diego'ya gösterilen davranışlar da çok dikkatimi çekti. Engelli diye bi kenara atmayan Caco, aksine Diego'yu gittiği her ortama götürerek elinden hiçbi zaman bırakmamıştır. 

Filmdeki sözlerden/cümlelerden ziyade içinde geçen şarkılar benim daha çok dikkatimi çekti. Belki de müzikal bi film olduğu için olması gereken buydu.

Mesela Pepa'nın şarkısı benim en sevdiğim ve benimsediğim şarkı oldu. Hatta youtube'dan aradım ve şarkıyı buldum. Dinlemek isteyenler için şarkının adı " Remedios Silva Pisa - Naci en Alamo "
Şarkıda en sevdiğim cümle ise şarkının başında geçen cümle oldu: 

                                           "Hiçlik ülkesinden geliyorum"

Anlamak

"Anlıyorum" kadar güzel bi kelime daha var mı şu hayatta? İnsanoğlu hep bunun üzerine mi yoğunlaşmıştır acaba tarihi boyunca? Gerçekten düşününce, gerçekten içten diyince anlamak/anlaşılır olmak ne kadar iyi geliyo dimi insana? Ama iletişememek, algılanamamak. Veya sürekli yanlış anlaşılmak. İnsan anlaşılmayınca da çok yoruluyo be arkadaş. Hakkaten yoruluyo çünkü sürekli bi çırpınış hali oluyo. Ha bi de susmak var. Artık anlaşılamayınca susmak bu. İşte insanın son çırpınışları da bitince oraya çıkan durum oluyo bu.  

Ve benim şu cümlelerim hep yarım sen de farkıda mısın? Ben farkındayım ama nedenini bulamamaktayım. Ben de yanlış anlaşılmaktan mı korkuyorum acaba?

İnsan -

Cam kenarında bi yolculuk hayat. Bazen cam kenarı kadar yalnız olmak. 

Peki ama şu kısa yolculukta neden bu kadar net konuşur insan? Neden her şeyin güvencesi var gibi davranır? Bu dostluklar, arkadaşlıklar. Bu aşklar. Nerden bilebilir insan her daim sürceğini. Ama aldanır dimi, geniş düşünemez çünkü insan. Her şey kalıcıymış gibi gelir. Ama bi kere başına geldi mi o zaman yanar işte ağzı. Hani derler ya "bir musibet bin nasihatten iyidir" gerçekten de öyledir. Ha bi de "büyük lokma yut büyük söz söyleme" vardır ki atasözlerinin en anlamlısı odur benim gözümde.

Bu kadar net konuşmamalı insan, evet net davranmalı davranışlarıyla, ama net konuşmamalı. Çünkü 'o yapmaz' dersin yapar, 'Ben düşmem' dersin düşersin.