Hep sakin sessiz, ve hiçbi girişime imza atmayan bi insan olmamı beklediler belki içten içe benden. Bense yaratılışım gereği bunun tam aksi yönde tavırlar gerçekşleştirdim hep. Onlar beni yetiştirmeyi rüzgara karşı uçmak gibi gördü hep. Sanırım bu yüzden bana "Beni verem ettin" diyolardı pek çok kereler.
Yoruyomuşum onları.
Tüm bu sıkıntılar, tek bir sebepten; birkaç kişiden ötürü. Aynı ünvana sahip iki kişiden.
Acının/sıkıntının kaynağı aynı yer olunca sıkıntınız ikiye katlanabiliyor. Bi' tanesi bile gününüzü zehir edebiliyoken; ikincinin zehri, günün ölümüne müsebbip olabiliyor.
Ama, tüm bunlar geçecek. Kişisel gelişim kitaplarında yazar ya hani "geçeceğine inanın" falan.
Geçecek.
Bi' gün çekip gidicem, ve arkama dahi bakmicam. Çünkü yaklaşık bir 10 yıldır arkama bakmam için bir sebep yok. Ben yıllardır, beklediğim toplu taşıma aracı geldiğinde bile arkama bakmıyorum; ülkeyi terkettiğimde bu iş, o İETT otobüslerinden çok daha kolay olacak.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder