Ne Çok Konuşur Oldum Şu Sıra

Eski düzen gittiğinde yenisi baş gösteriveriyor, yada belki de yeni düzen etkin olduğu için eskisi neler olduğunu anlayıp çekip gidiyor. Bir düzen değişimi istemiyosunuz ama o sizi yine de gelip buluyo işte. 

İçinizde konuşuyosunuz ve bir süre sonra buna alışıyosunuz. "İçimde konuştukça deliricem, en iyisi birileriyle konuşayım" diyorum. Bakıyorum ki uzun süredir konuşmama rağmen delirmemişim. Sonra bu cümleleri içimden söyleyip yine kendimle konuşuyorum.
Kitapları tattığınızda da bu oluyor. Hele ki çok bağlandıysanız bu kitaba', diğer insanların sohbeti yetmiyor size. Yettiremiyo oluyosunuz. Oluyo insan..
Sonra bi sessizlik.. Kimsenin konuşmadığı, kendini dinlediğin sessizlik.
Sevgisiz miyim diyorum, acımasız mı yada? İnsani duygularımı körelttim, köreltildim. Bu tarafım da yontuldu belki, diğer pek çok yanım gibi. Bazı yönlerim henüz yontulmadı. Küçük bir tümsekken, bir dağa döndü kimisi. O dağları yontmaya çalışıyorum ben de.
En çok da şeffaf çevreme boş bakınmayı huy edindim. Şeffaflıklarından olsa gerek, ben bi şey yapmadım.